عاشقانه مینویسم

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم، سکوت را فراموش میکردی، تمامی ذرات وجودت عشق را فریاد می کرد.

اگر میدانستی که چقدر دوستت دارم، چشمهایم را میشستی و اشک هایم را با دستان عاشقت به باد میدادی.

اگر می دانستی چقدر دوستت دارم، نگاهت را تا ابد بر من میدوختی، تا من بر سکوت نگاه تو رازهای یک عشق زمینی را با خود به عرش ببرم.

ای کاش می دانستی ، اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم لحظه ای از مرگ سخن نمی گفتی ، که این غریب تنها، جز نگاه معصومت پنجره ای و جز عشقت بهانه ای برای زیستن ندارد.

ای کاش می دانستی ، اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم ، آنقدر که همه چیزم را حتی جانم را فدایت می کردم . همه ی آن چیزها که یک عمر برایش زحمت کشیده ام و سال ها برایش گریسته ام .

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم ، همه ی آن چیزهایی که تو را زندانی کرده اند رها می کردی، غرورت، قلبت،حرفت و ...

دیگر نای نوشتنی نیست که تو خود باید بدانی که چقدر دوستت دارم و تو زیباترین جهان برای منی، منی که عاشقت هستم و دوستت دارم برای همیشه.

کاش بودی تا دلم تنها نبود

تا اسیر غصه ی فردا نبود

کاش بودی تا برای قلب من

زندگی اینگونه بی معنا نبود

کاش بودی تا لبان سرد من

قصه گوی غصه ی فردا نبود

کاش بودی تا نگاه خسته ام

بی خبر از موج و از دریا نبود

کاش بودی تا زمستان دلم

این چنین پر سوز و پر سرما نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی

بعد تو این زندگی زیبا نبود

دوستت دارم

یعنی اگر لحظه‌ای دلتنگ شدی

و آن درد همیشگی‌ به سراغت آمد،

اگر غم همنشین دلت شد

وقتی‌ حتی برای لحظه ای

حس میکنی‌ تنهایی‌

و بهانه ای برای ماندن نداری

و در قلبت چیزی سنگینی‌ می‌کند

و جایی‌ برای رفتن نداری،

در لحظه ی غمگین تنهاییت،

در آن کوچک لحظه ای

که انگار دنیا

تو را نمیشناسد،

با تو خواهم بود….

وقتی‌ قلبت میشکند

و اشک‌هایت جاری میشود

با تو خواهم نشست

و خواهم گریست

و خواهم ماند

و خواهم پیوست

و یکی‌ خواهم شد

و تقسیم خواهم کرد….

وقتی‌ دنیا بر تو سخت می‌گیرد

و با تو نامهربانی می‌کند

وقتی‌ به انتها میرسی

‌و نا امیدی از آغاز دوباره،

من هستم،

خواهم بود،

و دوستت خواهم داشت

گاهی اوقات گذشتن از معشوق به خاطر عشق نهایت عاشق بودنه..

بی مقدمه!

دلم تنگ میشه!

خیلی دلم می خواد برم...

اما می ترسم...

می ترسم دلم تنگ بشه!

شایدم نمی خوام برم دارم بهونه میارم!

اما قول میدم برم!

نمی گم زود زود...

اما می رم!

شاید روزای اول وقتی میگفتم خداحافظ دلم هررری می ریخت!

اما ببین حالا چه راحت می گم می رم؟؟!

اگه برم یه روزی بشنوم کسی جامو گرفته میمیرمو زنده می شم...

اگرم نرم میترسم یه روز خودت بگی برو!

تو بگو من چکار کنم!

به جون خودت قسم هر کاری بگی می کنم!

همیشه از خدا می پرسم بین من و تو کی گناه کاره؟
می دونم من!

منو ببخش به خاطر دل باختنم!

تو دعا کن!

دعا کن من برم!...

ببین کارمون به کجا رسیده؟!

می دونم حرفام شبیه التماسه!

اما تو اعتنا نکن...

تو که خوب بلدی بی اعتنایی رو!

تو دعا کن عزیز دلم!

بي وفا عشـق مـن به خـدا اشـک مـن ..... میـمونه رو گـونه ام تا بیـای پیـش مـن

رفتـی و بعـد تو چه زجـری کشیـدم ...... هنـوز تار مـوتـو به دنیـا نمیـدم

تـو رو به خاطـراتمـون تو منـو بی خبـر نـزار...... تـو رو اشکمون قسـم تو منـو چشـم به در نـزار

باشه میـرم از پـیشت خـداحـافـظ عشـق مـن ...... ببخش روی نامه هام باز چـکیده اشک مـن

دلت مــوندنی نبود خـداحـافـــظ عشــــــــــــــــــق مــــن ...........

حالا که نمـونـدی بگـو از من چـی دیــدی ....... چـه سـاده نشـسـتی چـه سـاده پـریـدی

بغـضـمـو وقـتـه جـدایـی هـی نـگه داشـتـم به سختی .. حتی واسه دل خشیمم دست تکون ندادی رفتی

پـس به زار روی مـاهتـو دم آخـر نگـاه کنـم ....... سختـه با خاطـراتمـون با دل خـون وداع کنم

وقـته رفـتـنـت نـبـود خـداحـافـظ عشــق مــن ....دلت مـیشکـنه یـه روز میـدونـی قـدر اشــک مــن

سـخــتـه گـفـتـنـش ولـی خـداحـافـظ عشـــــــــــــــــــــق مـــــــــــــــن !

اینم یه شعر برای خداحافظی موفقت از ملیکای گلم!یادت نره قول دادی زود برگردی!

به یاد روز های بیقراری

 که با دلواپسی از دست دادم

برایت مینویسم روی شیشه

خداحافظ و میمانی به یادم

برایت مینویسم تا همیشه

دلم جز در کنارت تنگ تنگ است

و باید رفت اما چاره ای نیست

به امیدی که فردامان قشنگ است

همیشه اسمان سهم تو باید

و رنگ لاجوردش مال من هم

و خورشیدی که زیر سایه ی توست

بتابد روی پر و بال من هم

اینو ملیکا نداده من دوستشم